Odruchy pierwotne

Występuje, gdy dotykasz wewnętrznej strony dłoni niemowlęcia. Niemowlę automatycznie zamyka palce wokół obiektu, który dotknął jego dłoni. Pomaga to rozwijać mięśnie rąk i palców dziecka, stanowiąc podstawę dla dobrowolnego chwytania i zdolności motorycznych w późniejszym okresie. Ta wczesna praktyka pomaga niemowlętom zyskać siłę i koordynację potrzebną do bardziej skomplikowanych ruchów rąk w miarę dorastania.

Niezintegrowany odruch chwytania dłonią może negatywnie wpływać na zdolności motoryczne i motorykę oralną, utrudniając niezależne poruszanie kciukiem i palcami. Może powodować stres w jamie ustnej, żuchwie, gardle, przewodzie pokarmowym i mięśniach rąk, co wpływa na mowę i artykulację. Dzieci i dorośli z tym odruchem mogą używać nadmiernej siły w rękach oraz doświadczać problemów trawiennych z powodu ciągłej produkcji kwasu żołądkowego. Może także prowadzić do nieprawidłowego ustawienia miednicy i kręgosłupa, napięcia w żuchwie oraz zgrzytania zębami. Objawy obejmują słabą zręczność manualną, trudności w regulacji siły chwytu, słaby chwyt pęsetowy, zaburzenia mowy, wrażliwe dłonie oraz problemy z trawieniem.

To odruch obserwowany u niemowląt, gdzie obrót głowy w jedną stronę powoduje wyprost ramienia i nogi po tej samej stronie, podczas gdy po przeciwnej stronie następuje zgięcie. Ten odruch wspiera rozwój koordynacji wzrokowo-ruchowej.

Jeśli nie jest zintegrowany, Asymetryczny toniczny odruch szyjny (ATOS) zakłóca równowagę i koordynację, utrudniając takie zadania jak raczkowanie, chodzenie, pisanie i czytanie. Wpływa na ruchy oczu i przekraczanie linii środkowej, co prowadzi do niechlujnego pisania, wolnych ruchów oraz stresu w nauce lub problemy z prowadzeniem pojazdów. Może to skutkować frustracją i trudnościami w planowaniu, chaosem w głowie, domu oraz życiu ogólnie.

Ten odruch powoduje uniesienie biodra, gdy dotyka się dolnej części pleców lub bioder. Odruch ten pomaga stabilizować miednicę i dolną część pleców, wpływając na ogólną postawę i wyrównanie. Wspiera reakcję ciała na bodźce dotykowe wokół bioder i dolnej części pleców, wpływając na to, jak jednostki odczuwają komfort lub dyskomfort. Odruch wspomaga koordynację ruchów między górną a dolną częścią ciała, wpływając na takie aktywności jak siedzenie, chodzenie i utrzymywanie równowagi.

Niezintegrowany, może prowadzić do nieprawidłowego ustawienia kręgosłupa, chodzenia z obróconym biodrem oraz trudności w utrzymaniu stabilności miednicy. Ten odruch często skutkuje dyskomfortem przy obcisłych ubraniach wokół bioder i dolnej części pleców, częstym wierceniem się lub tikami oraz trudnościami w siedzeniu w miejscu. Może również przyczyniać się do bólu pleców, ucisku nerwów, osłabienia mięśni oraz problemów z kontrolą pęcherza. Dodatkowo może wpływać na równowagę, poziom hormonów oraz wrażliwość na dźwięk i przetwarzanie językowe, potencjalnie pogarszając problemy z koncentracją i rozpraszalnością. Często prowadzi do niepokoju, negatywnego myślenia, dostrzegania ryzyka wszędzie oraz przeszkód zamiast możliwości.

Wspiera wczesne umiejętności motoryki oralnej. Wywołuje się go, gdy dotyka się policzka lub żuchwy, co powoduje obrót głowy i lekkie otwarcie ust z przesuwającym się do przodu językiem oraz chęcią ssania i połykania. Jest związany z uczuciami bezpieczeństwa i przywiązania, odgrywając rolę w komforcie i więzi. Odruch ten integruje sensoryczne informacje z jamy ustnej i twarzy, co jest kluczowe dla rozwijania prawidłowych nawyków żywieniowych i umiejętności komunikacyjnych.

Niezintegrowany może prowadzić do nadwrażliwości wokół ust, nadmiernego ślinienia, zbyt małej siły ssania u niemowlęcia oraz trudności z pokarmami stałymi. Może wpłynąć na mowę i artykulację, powodując także problemy z patrzeniem na kogoś podczas mówienia. Ten odruch może wpływać na umiejętności motoryczne rąk i zakłócać poczucie bezpieczeństwa, potencjalnie prowadząc do trudności w relacjach, lęku oraz problemów z menstruacją, płodnością i ciążą. Prowadzi do palenia, ssania kciuka, obgryzania paznokci oraz nadmiernego dotykania twarzy.

Powoduje, że ciało reaguje na zmiany pozycji głowy: gdy głowa jest pochylona do przodu, ciało ma tendencję do zginania lub zapadania się, podczas gdy zgięcie głowy do tyłu powoduje wyprost rąk, nóg i pleców. TOB pomaga stabilizować postawę i zarządzać napięciem mięśniowym w zależności od orientacji głowy. Pomaga dostosować pozycję ciała w przestrzeni, wpływając na percepcję głębokości, kierunku oraz poczucia grawitacji. Integruje ruchy głowy, ciała i kończyn, co jest niezbędne do rozwijania prawidłowej postawy, koordynacji oraz umiejętności wzrokowo-ruchowych.
Niezintegrowany TOB prowadzi do słabej równowagi, problemów z napięciem mięśniowym oraz trudności w orientacji przestrzennej. Dzieci z tym odruchem mogą mieć trudności z raczkowaniem. Dzieci i dorośli mogą mieć trudności z koordynacją, koncentracją, percepcją głębokości oraz zarządzaniem czasem. Często doświadczają bólu pleców, złej postawy, mogą odczuwać lęk i strach wysokości oraz chorobę lokomocyjną. Mogą także mieć trudności z pływaniem, uprawianiem sportów oraz dokładnym ocenianiem odległości i prędkości.